یادداشت//مریم امام وردی:شب یلدا، بهعنوان طولانیترین شب سال، جایگاهی ویژه در فرهنگ و تاریخ ایران دارد. این آیین کهن از دل باورهای باستانی ایرانیان برآمده و نمادی از گذر از تاریکی به روشنایی است. یلدا تنها یک مناسبت تقویمی نیست، بلکه بازتابی از نگاه امیدوارانه ایرانیان به زندگی و آینده است؛ نگاهی که حتی در دشوارترین شبها نیز به طلوع فردا ایمان دارد.
در این شب، خانواده بهعنوان اصلیترین نهاد اجتماعی، محور توجه قرار میگیرد. دورهمنشینی، گفتوگو، شنیدن خاطرات و تجربههای نسلهای پیشین، فرصتی برای تقویت پیوندهای عاطفی و انتقال ارزشهای فرهنگی فراهم میکند. این ارتباط میان نسلها، نقشی اساسی در حفظ هویت فرهنگی و اجتماعی جامعه ایفا میکند و مانع از گسست فرهنگی میشود.
یلدا همچنین بستری برای بازآفرینی سنتهای فرهنگی است؛ از فال حافظ و قصهگویی گرفته تا نمادهایی مانند انار و هندوانه که هر یک معنا و فلسفهای در پس خود دارند. این نمادها، علاوه بر جنبه آیینی، زبان مشترکی برای بیان مفاهیمی چون زندگی، برکت و امید به شمار میروند و به غنای فرهنگی این شب میافزایند.
در دنیای امروز که فناوری و شبکههای اجتماعی شکل ارتباطات را تغییر دادهاند، شب یلدا میتواند فرصتی برای بازگشت به ارتباطهای چهرهبهچهره و گفتوگوی واقعی باشد. کاهش فاصلههای عاطفی، شنیدن صدای یکدیگر و توجه به حال و احوال نزدیکان، از دستاوردهای ارزشمند این شب است که نباید از آن غافل شد.
از منظر اجتماعی، یلدا نمادی از همبستگی و مشارکت جمعی است. این آیین، مرزهای فردی را کنار میزند و احساس تعلق به یک فرهنگ مشترک را تقویت میکند. در شرایطی که جامعه با چالشهای مختلف اقتصادی و اجتماعی روبهروست، چنین مناسبتهایی میتوانند نقش آرامبخش و امیدآفرین داشته باشند.
در نهایت، پاسداشت شب یلدا به معنای حفظ ریشههای فرهنگی و توجه به ارزشهایی است که جامعه را پایدار نگه میدارند. یلدا یادآور این حقیقت است که پس از هر تاریکی، روشنایی در راه است و امید، همچنان زنده میماند. زنده نگه داشتن این آیین، سرمایهگذاری فرهنگی برای نسلهای آینده و گامی در جهت تقویت همدلی و انسجام اجتماعی است
دیدگاهتان را بنویسید